Sakrament Chorych

1. Konstytucja Apostolska przypomina, że udzielenie sakramentu namaszczenia chorych jest obowiązkiem Kościoła i poleca, by z wielką gorliwością i pilnością udzielać go tym wiernym, których życie jest zagrożone z powodu choroby lub podeszłego wieku.

Nie należy wezwania odkładać na ostatnią chwilę, ale wtedy, gdy chory ma jeszcze rozeznanie i świadomość. Sakrament może przyjąć jedynie żyjący człowiek. Sakrament ten można powtarzać, jeśli chory po przyjęciu namaszczenia wyzdrowiał i ponownie zachorował albo w czasie trwania tej samej choroby nastąpiło poważne pogorszenie.

2. Zwykle udzielanie sakramentu namaszczenia poprzedzone jest sakramentalną spowiedzią chorego, a po namaszczeniu następuje obrzęd Komunii św. Chorego namaszcza się na czole i rękach.

3. Gdy kapłan przychodzi aby zaopatrzyć chorego trzeba odpowiednio przygotować pokój:

a) Należy ustawić stół nakryty obrusem, na którym kapłan składa Najświętszy Sakrament i oleje święte,

b) Na stole należy przygotować: krzyżyk, świece, naczynie z wodą święconą i kropidło lub małą gałązkę nadającą się do pokropienia,

c) Jeżeli chory ma otrzymać namaszczenie należy na talerzyku przygotować kilka małych gałek waty, szczyptę soli, plasterek cytryny i małą kromkę chleba do dokonania puryfikacji.

4. Do chorych i osób starszych udajemy się w każdą I sobotę miesiąca od godz. 8.30, ponadto przed każdymi świętami i przed odpustem. Osoby te należy wcześniej zgłosić w zakrystii lub kancelarii.

W czasie rekolekcji i misji chorzy gromadzą się w kościele na wspólną Eucharystię połączoną ze spowiedzią, namaszczeniem świętymi olejami i błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem.

5. W nagłej potrzebie należy prosić księdza do chorego o każdej porze.

- w górę -

Parafia p.w. Trójcy Przenajświętszej i św. Leopolda w Rzezawie © 2010

created by dragon204